![](/sites/default/files/styles/1230x810/public/node-files/photos/posts/2017/08/barrichello_gets_emotional_2.jpg?itok=tx1wseMr)
Ο Barrichello συνοδηγός του γιου του, λιώνει στο κλάμα [video]
Είναι γνωστό ότι ο Rubens Barrichello είναι ευσυγκίνητος. Αναμενόμενο να βουρκώσει όταν κάθισε στα δεξιά του γιου του Eduardo για μια βόλτα με ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο.
![](/sites/default/files/styles/thumbnail/public/images/users/michalis_georgiadis_1.jpg?itok=Jh3cOAeW)
![](/sites/default/files/styles/1230x810/public/node-files/photos/posts/2017/08/barrichello_gets_emotional_2.jpg?itok=tx1wseMr)
Δεν το έχει δύσκολο το κλάμα ο Barrichello. Τον έχουμε δει να βουρκώνει σε άλλες κι άλλες περιπτώσεις. Όταν ο γιος του Eduardo κάθισε πίσω από το τιμόνι ενός αγωνιστικού της κατηγορίας Stock Car V8 και ο ίδιος ο Rubens μπήκε στη θέση του συνοδηγού, ήταν βέβαιο ότι θα είναι ευσυγκίνητος.
Μετά το τέλος της καριέρας του στην F1, ο Barrichello δεν σταμάτησε να συμμετέχει σε αγώνες. Εκτός από το καρτ (συμμετείχε στο Rotax World Finals 2015 και στο πρωτάθλημα ΚΖ Λατινικής Αμερικής), συμμετέχει τακτικά από το 2012 σε αγώνες Τουρισμού στην Βραζιλία, στην κατηγορία Stock Car V8. Φέτος έτρεξε και στις 24 Ώρες Le Mans. Ο γιος του Eduardo ακολουθεί τα βήματά του. Όλα αυτά τα χρόνια πήγαινε μαζί του στους αγώνες και τώρα ήρθε η δική του σειρά να πιάσει τιμόνι. Ο Rubens στα δεξιά, περήφανος για το γιό του, δεν άργησε να… καταρρεύσει από ευτυχία.
«Θεέ μου, αν δεν φορούσα ζώνη θα είχα πεταχτεί έξω από το αυτοκίνητο. Δεν ξέρω αν θα κερδίσεις ποτέ κάτι, αλλά οδηγείς σαν διάολος. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου, ορκίζομαι στο Θεό, δεν ξέρω από πού να αρχίσω» είναι τα λόγια του Rubens Barrichello όσο ακόμη είναι μέσα στο αυτοκίνητο, σύμφωνα με τη μετάφραση του Carscoops. Και συνεχίζει έξω από αυτό: «Συγχαρητήρια, όπως είπα δεν ξέρω αν θα κάνεις καριέρα ως οδηγός αγώνων ή όχι, αλλά είναι δικό σου θέμα. Το έχεις. Θέε μου…».
Παρόμοια λόγια αλλά και την ίδια εικόνα φέρνουμε στο μυαλό μας από τον Barrichello στο βάθρο του γερμανικού GP το 2000, όταν πήρε την πρώτη νίκη της καριέρας του και πρώτη με την Ferrari. Ήταν σίγουρα ο καλύτερος αγώνας της καριέρας του, από όσους προηγήθηκαν ή ακολούθησαν. Είχε εκκινήσει από την 18η θέση λόγω τεχνικού προβλήματος στις κατατακτήριες δοκιμές για το οποίο φυσικά δεν ευθύνονταν. Κέρδισε θέσεις με έναν εκπληκτικό πρώτο γύρο, αξιοποίησε τις περιόδους safety car (ή μία οφείλονταν σε απολυμένο εργαζόμενο της Mercedes που εισέβαλε γυμνός στην πίστα), οδήγησε με μαεστρία στη βροχή με slicks στους τελευταίους γύρους και πήρε μια παλικαρίσια καρό σημαία.