![](/sites/default/files/styles/1230x810/public/node-files/photos/posts/2016/10/ross-brawn-mercedes.jpg?itok=bom09yXU)
«Βόμβες» από Ross Brawn: Δεν μπορούσα να εμπιστευτώ Lauda και Wolff και γι' αυτό έφυγα από τη Mercedes
Τρία χρόνια μετά την αποχώρησή του, περιγράφει στο βιβλίο του τους λόγους που τον οδήγησαν σε αποχώρηση
![](/sites/default/files/styles/thumbnail/public/images/users/tsikas_0_1.jpg?itok=fSg0NEAD)
![](/sites/default/files/styles/1230x810/public/node-files/photos/posts/2016/10/ross-brawn-mercedes.jpg?itok=bom09yXU)
Ήταν τέλη του 2013 όταν ο «πολύς» Ross Brawn αποφάσισε να αποχωρήσει από την ομάδα της Mercedes στη Formula1.
Σήμερα, στο βιβλίο του με τίτλο «Total Competition» το οποίο συνυπογράφει ο Adam Parr, αναφέρεται στους λόγους που τον οδήγησαν να πάρει αυτήν την απόφαση, αναφέροντας ονόματα και θίγοντας ευαίσθητους τομείς όπως αυτοί των σχέσεων που υπήρχαν μέσα στην ομάδα.
Είναι σίγουρο πως αργά ή γρήγορα οι άμεσα θιγόμενοι θα δώσουν απαντήσεις.
Ο Ross Brawn λοιπόν αναφέρει πως αιτία της αποχώρησής του ήταν οι σχέσεις του με τους Niki Lauda και Toto Wolff, οι οποίοι του «επιβλήθηκαν» άνωθεν αλλά στην πορεία ανακάλυψε πως δεν μπορούσε να τους εμπιστευτεί. Ειδικά για τον Lauda γράφει πως ο Αυστριακός άλλα έλεγε τη μια στιγμή και άλλα την επόμενη. Ήμουν σίγουρος, σημειώνει, πως την επόμενη μια θα άκουγα από τον Niki κάτι διαφορετιό από αυτό που είχαμε πει την προηγούμενη.
Παράλληλα αποκαλύπτει πως όταν στις αρχές του 2013 ανακάλυψε τη συμφωνία ένταξης στην ομάδα του Paddy Lowe, συναντήθηκε τόσο με τον Lauda όσο και με τον Wolff σε μια προσπάθεια να δει τι ακριβώς είχε συμφωνηθεί. Αυτό που ανακάλυψα, λέει, είναι πως ο ένας κατηγορούσε τον άλλον και απάντηση δεν μπορούσε να μου δώσει κανείς. Έτσι συνειδητοποίησα πως δεν μπορούσα να τους εμπιστευτώ και η μόνη λύση που είχα ήταν ή να φύγω, ή να πάω σε πόλεμο. Προτίμησα τελικά να φύγω.
Μια άλλη αποκάλυψη που κάνει ο Brawn είναι πως ο Colin Kolles, πρώην επικεφαλής της ομάδας, είχε ηχογραφήσει τον Wolff να κάνει επικριτικά σχόλια κατά του Brawn. Αυτό το τελευταίο δείχνει και το κλίμα που επικρατούσε στην ομάδα, ένα κλίμα που μάλλον Βυζάντιο θύμιζε και «μύριζε» ίντριγκα και πισώπλατα μαχαιρώματα και που βέβαια ήταν ό,τι χειρότερο για μια ομάδα που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό σε επίπεδο F1.
Τέλος και σε κάποιο άλλο σημείο του βιβλίου του, ο Brawn αναφέρει πως ποτέ δεν κατάλαβε γιατί έπρεπε οι Lauda και Wolff έπρεπε πέρα από τους ηγετικούς ρόλους που πήραν στην ομάδα να πάρουν και ποσοστό της. Μπορεί η επιλογή -λέει - να είναι ότι ως μέτοχοι θα «πονούσαν» περισσότερο την ομάδα, αλλά για μένα αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να το καταλάβω ακόμη.